„Spadkobranie testamentowe. Od XVI w. duże znaczenie zyskały testamenty oparte na wzorach rzymskich. W przeciwieństwie do testamentu z okresu przed recepcją, w testamencie z XVI w. musiał być ustanowiony dziedzic. Rozporządzenie ostatniej woli nie ustanawiające dziedzica było kodycylem.
Rzymską formę testamentu wprowadziła ordynacja notarialna Rzeszy z 1512 r. Prawo powszechne przyjęło dwie formy testamentu testament publiczny (ustne oświadczenie woli spadkodawcy złożone w sądzie do protokołu lub oddanie sądowi pisemnego rozporządzenia ostatniej woli) oraz testament prywatny (który mógł być albo pisemny, albo ustny — mianowicie oświadczenie ostatniej woli złożone przed siedmioma świadkami). Niektóre kodyfikacje (np. Landrecht) uznawały tylko testament publiczny.
Z instytucji dawnego prawa utrzymała się nadal nieznana prawu rzymskiemu instytucja wykonawców testamentu.
Od XVI w. rozpowszechniły się też specjalne rodzaje testamentów, mianowicie testament wspólny (testamentum simultaneum), tj. taki, w którym więcej osób wspólnie ustanawiało spadkobiercę, oraz testament wzajemny (testamentum reciprocum, mutuum), w którym dwie osoby ustanawiały się wzajemnie spadkobiercami. Niektóre ustawy (np. Landrecht) zezwalały na ustanowienie testamentów wzajemnych tylko między małżonkami.“(15)