„Stary Tom odgadł przypuszczalnie zamiar Dicka. Jedno rzucone szeptem słowo obudziło czujność pozostałych więźniów. Stali bez ruchu, aby nic dokoła nie mogło ujść ich uwagi.
Dick z doskonale obojętną miną począł się ku nim nieznacznie przybliżać. Z miejsca, gdzie się teraz znajdował, mógł głośno wykrzyknąć nazwę Kazondy i informację o czasie potrzebnym na dotarcie do celu, ale jeszcze lepiej byłoby podać nieco więcej wiadomości i wspólnie ustalić sposób postępowania podczas podróży. Chłopiec spróbował zatem podejść jeszcze bliżej. Poczuł przypływ nadziei. Już tylko kilka kroków dzieliło go od towarzyszy, kiedy dozorca, jak gdyby przejrzał zamiary Dicka, skoczył w jego stronę. Wściekły krzyk przywołał dziesięciu żołnierzy. Dicka odepchnięto brutalnie do tyłu, a Murzynów zapędzono na przeciwległy koniec obozu.
Zrozpaczony chłopiec rzucił się na dozorcę. Złapał za jego strzelbę i mało mu jej nie wyrwał z ręki. Ale w tej samej chwili obezwładniło go kilku żołnierzy i zmusiło do oddania zdobyczy.
Rozwścieczeni ludzie zabiliby chłopca na miejscu, gdyby im nie przeszkodził jeden z dozorców karawany, potężny Arab o dzikim wyrazie twarzy. Był to znany nam z opowiadania Harrisa Ibn Hamis. Rzucił on kilka niezrozumiałych dla Dicka słów i żołnierze puścili go wolno.“(13)