„Wełnę traktuje się tak samo jak w poprzednim przepisie.
45. Błękit indyjski. W ocynowanym lub emaliowanym kotle należy przygotować 40—50 1 gorącej wody. Do tej kąpieli dodać 50 g marzanny i tyle samo otrąb pszennych i utrzymywać ją 3—4 godziny w temperaturze 80°C, po czym dodać 150 g potasu i ostudzić ją do 40°C. Następnie dodać 100 g sproszkowanego indygo namoczonego w małej ilości kadziowego płynu, całość dobrze wymieszać, nakryć i utrzymywać 2 dni w ciepłej temperaturze. Po tym czasie 2 razy dziennie wymieszać.
Skoro płyn ten stanie się przezroczysty i uzyska zielonożółty kolor, a na powierzchni pojawi się miedziany mieniący się kwiat, należy wykonać próbę.
Tutaj — w przeciwieństwie do kadzi moczowej — wełnę wkłada się do kąpieli w stanie wilgotnym. Farbuje się tak samo jak w poprzednim przepisie (zwłaszcza podczas stopniowania odcieni) w krótszych odcinkach czasu (od 30 do 120 minut).
Jeśli kąpiel jest słaba, można ją zasilić dodając 25 g marzanny, 25 g pszennych otrąb, 70—80 g potasu, 50 g indygo i 3—4 1 wody. Po dokładnym wymieszaniu kąpieli traktuje się tę kadź jak na początku.
Przeprowadzenie kadzi potasowej wymaga pewnego doświadczenia. Nieznaczny niedobór lub zbyt duża dawka jednego z występujących w niej składników spowoduje pewne zakłócenia. Przy zbyt małej ilości np. potasu, fermentacja będzie.za silna. Poznaje się ten stan po zanikaniu mieniącego się kwiatu i błękitnych żyłek na powierzchni kadzi, nieprzyjemnym zapachu oraz odbarwieniu się wełny po zanurzeniu jej w takim błękicie.“(6)