„Zaczęło się to już u schyłku kadencji ministra Zaleskiego. Referując na początku 1932 r. budżet Ministerstwa wskazywał on, iż wiele narzuconych oszczędności ma nieracjonalny charakter. „Dokonane one zostały mówił w obecnym budżecie jako w budżecie kryzysowym. Mam nadzieję, że powrót do spokojniejszych warunków finansowych pozwoli tę lukę wyrównać. Do tej grupy zaliczyłbym zniesienie niektórych konsulatów, jak np. dwóch konsulatów w Stanach Zjednoczonych, konsulatu w Capetown, jedynej naszej placówki w płd. Afryce, oraz niektóre zniżki uposażeń utrudniające normalną pracę placówek w krajach o wysokim poziomie życia i o drogiej walucie. Jest to ofiara MSZ dla Pana Ministra Skarbu".
Tymczasem jednak w latach następnych budżet MSZ nadal się kurczył. W roku budżetowym 193334 wyniósł jeszcze 43 300 tys. zł, w roku 193435 już tylko 40 217 tys. zł. W roku 193536 zamknął się kwotą 40 min zł.
Zaistniałą sytuację Schimitzek charakteryzował w sposób następujący „Sytuacja finansowa resortu wydała mi się niemal beznadziejna. Budżet MSZ, który przed wielkim kryzysem sięgał 55,4 min zł (...) w roku 193435 to jest w pierwszym pełnym roku budżetowym mojej kadencji skomprymowany został do 40,2 min zł, z tym że MSZ musiało jeszcze przejąć wydatki personalne i rzeczowe dwunastu ataszatów wojskowych i niektóre wydatki ponoszone uprzednio przez Urząd Emigracyjny".“(5)